Dichterbij jezelf

In een periode waarin het niet goed met mij ging, merkte ik hoe erg ik vastzat in mijn hoofd.

Gedachten die bleven doorgaan.
Alles overdenken.
Willen begrijpen waarom ik me voelde zoals ik me voelde.
Alsof ik de hele tijd boven mezelf hing, in plaats van echt aanwezig te zijn in mijn lijf.

En juist toen begon creativiteit mij op een hele zachte manier te helpen.

Niet groots. Niet ingewikkeld.

Maar kleine, intentionele momentjes.

Even kleien aan tafel terwijl er rustige muziek opstond.
Foto’s maken van dingen die mooi voelden op die dag.
Schrijven zonder dat het ergens goed voor hoefde te zijn.
Knippen, plakken, kleuren verzamelen.
Met mijn handen bezig zijn zodat mijn hoofd iets stiller mocht worden.

Het gaf me niet ineens alle antwoorden.
Maar het bracht me wel steeds een klein beetje terug naar mezelf.

Meer uit mijn hoofd.
Meer in mijn lijf.

Alsof creëren mij eraan herinnerde dat ik niet alles hoefde op te lossen om even rust te mogen voelen.

En misschien is dat ook wat creativiteit soms kan zijn. Geen prestatie. Geen talent. Maar een kleine opening terug naar zachtheid, aanwezigheid en verbinding met jezelf.